Coos Hoving was een prominent lid van ons kunstenaarscollectief. Prominenter dan hijzelf vermoed zou hebben.
In onze vergaderingen zat hij nooit helemaal op de voorste rij. Als geboren Groninger was hij ook niet de eerste die zich liet horen. Maar als Coos zijn zienswijze gaf bleef het meestal even stil. Want zijn oordeel deed ertoe, het wortelde in een rijkdom aan kennis. Wie een avondje met Coos doorbracht in zijn atelier kon daarover meepraten. Je kwam er altijd geïnspireerd vandaan. Coos deelde graag zijn enthousiasme over de Groninger kunstkring De Ploeg, was geïnspireerd door hun expressionisme en de abstracte schilderstijl die daar weer uit voortkwam. Hij wist ook veel over de kunstenaars van de Haagse School. Wat goed werk was en wat niet. Waarom je nu niet meer in deze stijl zou moeten schilderen. Ja, Coos had een duidelijk geprofileerde mening over wat wél- en wat geen kunst was. Het was moeilijk om daar géén geanimeerd gesprek over te hebben.
Kunst was voor Coos geen bijzaak, het was een levenswijze. Zijn atelier was zijn jas. Daarin was hij op zijn gemak. Omringt door schilderijen uit verschillende periodes van zijn leven, werk van kunstenaars die hij bewonderde, een boekenkast met kunst-gerelateerde boeken, een enorme werktafel met daarop allerlei schildersmaterialen was hij dagelijks bezig de juiste compositie te schilderen. Nooit maakte hij er zich met een jantje-van-leiden vanaf. Tot op het laatst was zijn kunst in beweging. Vanaf een afstandje beschouwd zou je kunnen zeggen dat hij de ontwikkeling van De Ploeg zelf ook doorgemaakte. Als getalenteerd tekenaar, geïnspireerd door het weidse landschap, maakte hij eindeloos schetsen van zijn omgeving. Eerst vooral in Groningen maar later, tijdens zijn uitzending als cartograaf, ook van het leven in Nigeria. In de loop van de jaren werden de schilderijen expressiever. In de laatste jaren waren het vooral abstracte composities die tijdens de atelierroutes in Lunteren te bewonderen waren.
Het laatste jaar woonde Coos in een verzorgingshuis in Lunteren. In die tijd zijn we hem langzaam kwijtgeraakt. Afgelopen week is hij overleden. We misten hem al een beetje, nu nog meer. Het was een markante mens met een vrije, creatieve geest die Kunstlijn heeft gevormd, meer dan hij vermoed zou hebben.
